kimo

insanın daha ziyade/en çok/yalnızca kendisiyle ilintili en güzel bir hisse eğer -ki bunlardan en az biri- kişinin kendiyle dert kademesiyle doğru orantılı yaralayıcılığı ile insanın kendine açılan bir kim geldi penceresi oluşundan mütevellit yalnızca gelenin endamını izlemenin değil, aynı zamanda gidenin ardından atılacak geride kalan bakışının da olanaklılığını sağlayan aşk, en çok unutulduğunda güzeldir demişti bana A.